ประเทศไทยนั้นมีประชากรราว 60 ล้านคนด้วยจำนวนประชากรขนาดนี้เองทำให้อุตสาหกรรมภาพยนตร์เป็นที่เจริญรุ่งเรื่อง โดยเฉพาะภาพยนตร์ไทยที่ถ่ายทำในประเทศ โดยเฉลี่ยแล้วคนไทยดูภาพยนตร์มากกว่า 4 เรื่องต่อปี อย่างไรก็ตาม หลังจากผู้ลงทุนรายใหญ่ในอุตสาหกรรมบันเทิงเริ่มโครงการขยายสาขาโรงภาพยนตร์ ตัวเลขนี้ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
Thailand has a thriving film industry. This is driven by the popularity of cinema-going in Thailand, and by an appetite for home-grown films.
ประเทศไทยนั้นมีประชากรราว 60 ล้านคนด้วยจำนวนประชากรขนาดนี้เองทำให้อุตสาหกรรมภาพยนตร์เป็นที่เจริญรุ่งเรื่อง โดยเฉพาะภาพยนตร์ไทยที่ถ่ายทำในประเทศ โดยเฉลี่ยแล้วคนไทยดูภาพยนตร์มากกว่า 4 เรื่องต่อปี อย่างไรก็ตาม หลังจากผู้ลงทุนรายใหญ่ในอุตสาหกรรมบันเทิงเริ่มโครงการขยายสาขาโรงภาพยนตร์ ตัวเลขนี้ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
องค์ประกอบสำคัญในอุสาหกรรมนี้คือ การผลิตและการจัดจำหน่าย ผู้จัดแสดงภาพยนตร์และค่ายภาพยนตร์อิสระ ผู้ผลิตและผู้จัดจำหน่ายนั้นมีทั้งรายเกาและใหม่ บริษัทระดับห้าดาวรายใหญ่บางบริษัทผลิตภาพยนตร์มาแล้วถึง 30 ปี อื่นๆ เช่น GMM เกรมมี่ เป็นบริษัทที่เคยเจาะตลาดด้านเพลงมาก่อนที่จะเริ่มมีบทบาทสำคัญในวงการ บริษัทเหล่านี้ทำงานได้ราวกับเป็นสตูดิโอ ฮอลลีวู๊ดส์เก่าแก่ โดยเฉพาะงาน พีอาร์ และการโฆษนาเพื่อดึงดูดผู้ชม
บริษัทภาพยนตร์อิสระนั้นมีขนาดเล็กกว่ารายใหญ่ บริษัทเหล่านี้มุ่งเน้นการผลิตภาพยนตร์เพียงอย่างเดียว ถึงแม้พวกเขาสามารถทำงานกับบริษัทจัดจำหน่ายได้โดยตรง พวกเขาเลือกที่จะทำงานร่วมกับบริษัทภาพยนตร์รายใหญ่มากกว่าเนื่องจากการจัดการแคมเปญการตลาดนั้นง่ายกว่า ภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จในประเทศไทยในบางครั้งนั้นมีกำไรจากค่าใช้จ่ายในการผลิตถึง 50% บริษัทเช่น Hub Ho Hin, Baa-Ram-Ewe และ Avant นั้นประสบความสำเร็จมากขึ้นเรื่อยๆ มีการคาดการณ์ว่าในอนาคต ค่ายอิสระนั้นจะมีเพิ่มขึ้นส่วนสตูดิโอทั้งหลายนั้นจะมีหน้าที่เพียงการจัดจำหน่ายภาพยนตร์
ผู้จัดแสดงในประเทศไทยนั้นมีกองทุนขนาดใหญ่ โรงภาพยนต์ทั้งในกรุงเทพนั้นติดตั้งเครื่องเสียงระบบ Dolby Digital และระบบภาพทันสมัยซึ่งสามารถถ่ายทอดภาพและเสียงได้สมจริง ทั้งทั่วโลกนั้นยากที่จะหาโรงภาพยนตร์ ที่มีระดับเทียบได้กับโรงภาพยนตร์ในกรุงเทพฯ ผู้จัดแสดงนี้เคยแบ่งผลกำไรกับผู้ผลิต 55:45 แต่เนื่องด้วยเทรนด์ค่าใช้จ่ายของโฆษนาที่ผู้จัดจำหน่ายในปัจจุบันต้องรับภาระ ตัวเลขนี้ถูกเปลี่ยนเป็น 50:50
ตลาดในต่างจังหวัดนั้นถูกจัดการโดยบริษัท 6 บริษัทเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อสายหนัง พวกเขาจัดการสาขาย่อยในตลาดต่างจังหวัด บริษัทเหล่านี้ไม่แบ่งผลกำไรเป็นเปอร์เซ็นต์ แต่จ่ายผลตอบแทนเป็นเงินต่อภาพยนตร์หนึ่งเรื่อง
จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้เอง อุตสาหกรรมภาพยนตร์ในประเทศไทยนั้นมีการแข่งขันกันมากขึ้น อย่างไรก็ตามถึงแม้เปอร์เซ็นการจัดจำหน่ายภาพยนตร์ในต่างประเทศนั้นมีเพียง 20 ส่วน แต่ทว่าความสำเร็จของภาพยนตร์ล่าสุดทำให้สตูดิโอรายใหญ่เริ่มคิดถึงผลกำไรที่อาจทำได้ในอนาคต
ในประเทศไทยนั้นระบบโทรทัศน์และดาวเทียมนั้นมีพร้อม(โดยเฉพาะภาพยนต์ภาษาไทย)
ขณะที่ภาพยนตร์ระบบ VHS ประสพความสำเร็จในประเทศไทย ระบบ VCD ทำรายได้ได้อย่างล้นหลาม ถึงแม้ DVD กำลังทำตลาดได้ดีในประเทศไทย การที่ต้นทุนของ VCD นั้นต่ำ ฮาร์ดแวร์ส่วนใหญ่รองรับ VCD และประชาชนทั่วไปพอใจกับคุณภาพของภาพยนตร์ในระบบ VCD หมายความว่า คงอีกหลายปีกว่า DVD จะเปลี่ยนเป็นผู้คลองตลาด
หลังจากพิษเศรษฐกิจในช่วงปี 80 จำนวนภาพยนตร์ที่ได้ถูกการผลิตในไทยนั้นเพิ่มขึ้นทุกปี
คลื่นลูกใหม่ของวงการเช่น นนทรี นิมิบุตรและพี่น้องเพ็ง นั้นได้ชุบชีวิตอุตสาหกรรมภาพยนตร์ด้วยการผลิตภาพยนตร์ที่มีอารมณ์ตะวันตก ทั้งสองคนนี้เองที่ทำให้วงการณ์ภาพยนตร์เลิกสนใจสูตรหนังเก่าๆ โดยเฉพาะหนังสไตล์อินเดีย(Bollywood) ที่เน้นความเร็วและถูก แล้วหันมาลองเสี่ยงกับการทดลองหนังประเภทใหม่ที่ให้ความสำคัญกับคุณภาพ
ปรากฏการณ์นี้เองที่ดึงผู้ชมกลับมาจากภาพยนตร์ฮอลลีวูด อีกทั้งยังทำให้อุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทยเริ่มเป็นที่ยอมรับในต่างประเทศ
ภาพยนตร์ไทยนั้นได้รับการยอมรับแล้วในเอเชีย จันทร์ดารา โดย นนทรี นิมิตรบุตร นั้นเคยเป็นถึงอันดับหนึ่งมาแล้วในฮ่องกง ญี่ปุ่นและเกาหลียังเป็นตลาดที่เป็นไปได้ในอนาคตอีกด้วย
ตอนนี้ภาพยนตร์ไทยเริ่มเข้าถึงวัฒนธรรมตะวันตก เช่น “Tears of the Black Tiger” “หญิงเหล็ก” และ “Bangkok Dangerous” ถึงแม้จะยังไม่ดีพอสำหนับเทศการหนัง แต่หนังเหล่านี้ก็มีรายได้จากการขายในตลาดต่างชาติ
ภาพยนตร์ไทยในขณะนี้เริ่มเป็นที่ยอมรับของผู้ชมตะวันตกเนื่องด้วยผู้ผลิตเริ่มให้ความใส่ใสในคุณภาพของงาน อีกทั้งยังมีเอกลักษณ์ของศิลปะไทยซึ่งเป็นข้อได้เปรียบอีกด้วย ช่างภาพไทยส่วนใหญ่มีฝีมือและจินตนาการประกอบทั้งทำงานด้วยความรวดเร็ว
ในปี 2544 เป็นครั้งแรกที่ตั๋วหนังในประเทศไทยมียอดขายรวมถึง 1.5พันล้านบาท หรือประมาณ 35ล้านเหรียญสหรัฐ โดยมีสามเรื่องมีรายได้รวมถึง 100 ล้านบาท
หลังจากนั้นเอง ภาพยนตร์เรื่อง “สุริโยทัย” ก็ได้เปิดตัว แทบจะทันที สุริโยทัยทำลายทุกสถิติภาพยนตร์ไทยที่ผ่านมาโดยมีรายได้รวมถึง 11 ล้านเหรียญสหรัฐ นอกจากนี้ประเทศไทยยังเป็นเพียงหนึ่งในสองประเทศที่ภาพยนตร์สยองขวัญ - “นางนาก” ทำรายได้มากกว่าไททานิก (รายได้รวม 4.7ล้านเหรียญสหรัฐ)
ตัวเลขเหล่านี้อาจดูเหมือนน้อยในมาตรฐานอเมริกา แต่ค่าครองชีพในไทยที่ต่ำกว่าหมายความว่าต้นทุนของภาพยนตร์ไทยนั้นต่ำกว่า 20 ล้านบาท ซึ่งหมายความว่าภาพยนตร์ในประเทศไทยประสพความสำเร็จในการสู้กับค่าใช้จ่ายต่างๆ ภายในประเทศโดยไม่มีผู้สนับสนุน พวกเขาต้องทำกำไรทั้งหมดภายในประเทศ
แต่ด้วยความสำเร็จระดับนานาชาติของ “Tears of the Black Tiger” ที่ถูกฉายใน 40 ประเทศทำให้บริษัตต่างๆ เริ่มสนใจลงทุนในระดับนานาชาติ
ขณะนี้เองกระแสของภาพยนตร์ไทยกำลังเพิ่มขึ้นตามลำดับ ฟรานซิล ฟอร์ด คอโปล่า(Francis Ford Coppola) ประทับใจมหากาพย์ “สุริโยทัย” จนซื้อสิทธิ์ในการทำตลาดต่างประเทศกับอินเตอร์มีเดีย(Intermedia) ล่าสุด โอลิเวอร์ สโตน(Oliver Stone) ติดอกติดใจกับ “บางระจัน”และขณะนี้เองเตรียมปล่อยภาพยนตร์ในตลาดสากล
ความแรงของอุตสาหกรรมหนังในประเทศไทยประกอบกับต้นทุนที่ต่ำและตลาดสากลที่เข้มแข็งนี้เองที่ทำให้ความเสียงในการลงทุนภาพยนตร์ในไทยนั้นต่ำกว่าในอังกฤษและอเมริกา
Thailand has a population of approximately 60 million and the average person in Thailand sees over four films a year. As the major exhibitors have launched an ambitious programme to build new multiplex complexes, cinema attendance figures continue to grow.
The key elements in the industry are the producers/distributors, the exhibitors, and the independent production companies. The producers/distributors are a mixture of old and new companies. Some like Five Star have been producing films for over thirty years. Others like GMM-Grammy - previously mainly involved in the music/record industry - have only recently started playing a major role. These companies in some ways act like the old Hollywood studios, particularly when it comes to P.R. They are skilled at creating publicity and advertising campaigns that attract audiences.
The independent production companies are smaller, concentrating solely on the production of a film. Whilst technically they could deal direct with an exhibitor, most would work with one of the larger distributors to create the all-important marketing campaign. The marketing for a successful Thai film will sometimes reach as high as 50% of the amount spent on production costs. Companies such as Hub Ho Hin, Baa-Ram-Ewe, and Avant, are increasingly successful, and one might predict that in the future an increasing number of productions will be made independently, and that the 'studios' will concentrate their efforts on the marketing, distribution, and overseas sales.
The Bangkok exhibitors are large well-funded operations. The cinemas in Bangkok are entirely up-to-date with Dolby Digital sound, excellent projection, and the latest in cinema seats. It is hard to find a city anywhere in the world which offers cinemas of the quality and luxury found in Bangkok. These exhibitors split the box-office revenue with the distributor/producer. The split used to be 55%-45%, but in line with the increasing costs of advertising born by the distributor, this figure has now been altered to a 50-50 split.
The upcountry market is handled by six distributors known as 'Sai Nang'. They handle the smaller regional chains around the country. These distributors do not share profits, but pay a fixed amount per film.
Until recently, the film industry concentrated entirely on domestic sales, and still only around 20% of Thai films are marketed internationally. However, the success of some recent films internationally is undoubtedly making the studios think again about this potential.
Thailand has a well-established cable and satellite television industry, and a channel dedicated to Asian (particularly Thai) movies.
Whilst VHS never made a great impact in Thailand, VCD sales are enormous. Over time this will be replaced by DVD, but the low cost of production of VCDs, the proliferation of hardware, and the general public acceptance of the VCD quality mean that this will take quite a few years.
After a period of stagnation in the late 80's, local film production is now increasing year on year.
A new wave of directors like Nonzee Nimibutr and the Pang brothers have revitalised the industry with stylish, visually charged films and a more Western feel. This has prompted the entire industry to abandon some of the old standard film formulas and seek more adventurous material. Whereas twenty years ago, films were often made 'Bollywood style' in set genres, to set formulas, and shot quickly and cheaply, modern productions cover all genres and styles and are visually and technically polished.
This revitalisation has not only pulled domestic audiences back from Hollywood films, but it has also helped the Thai film industry achieve recognition overseas.
Thai films have already established a solid audience in Asia - 'Jan Dara' by Nonzee Nimibutr ranked number one at the Hong Kong box office - Japan and Korea have also proven to be valuable markets.
Now, Thai films are also reaching the West. Films like 'Tears of the Black Tiger', 'Iron Ladies', and 'Bangkok Dangerous' have not only impressed festival audiences but have achieved international distribution deals and reaped considerable profits in international markets.
Thai films nowadays are more acceptable to Western audiences as they are generally technically accomplished and visually excellent. The beautiful scenery, the natural light, and the historical Thai flair for design and art - all these factors are to Thailand's benefit. Thai technicians are often skilled, imaginative and fast.
In 2001, for the first time, ticket sales for Thai films topped 1.5 billion baht, approx $35m, with three films each grossing over 100m baht each.
Then the film 'Suriyothai' was released, and very soon beat all box-office records, grossing over $11m. It is worth nothing that Thailand is one of only two countries where a locally produced ghost film - 'Nang Nak' outgrossed 'Titanic' (with a box-office gross of $4.7m).
Whilst these figures may seem small by U.S. standards, it is worth nothing that lower labour costs mean that the average Thai film budget is under 20 million baht. So it is entirely possible for a successful Thai film to recoup its production costs in domestic box office. In fact, with no subsidies, grants or 'soft money' available to the Thai film industry, it has been forced in the past to achieve profitability solely through the domestic market.
However, with the international success of films like 'Tears of the Black Tiger', which has been licensed to over 40 territories, production companies are keen to exploit the international market.
There have been new boosts to the Thai film industry from Hollywood. Francis Ford Coppola was so impressed by the Thai epic 'Suriyothai' that he bought the international rights, and has recut the film for international release, with a recent deal with Intermedia. Oliver Stone, meanwhile, was attracted to a Thai film 'Bang Rajan', and is now preparing to release that film internationally.
The strength of the domestic box-office, the low cost of production, and a strengthening international market add up to the fact that the risks associated with film investment are lower than in the U.K. or U.S.A.
